Het is zoals het altijd al had moeten zijn, en
tergelijkertijd is er gezegd wat nooit gezegd had mogen worden.
Een korte pijnlijke steek in je zij, maar
na enkele momenten sta je alweer rechtop.
En jij wilt me zeggen dat er andere wegen zijn?
Half weggevaagde overgroeide bospaden die me
verder weg brengen dan eender andere weg die ik al heb gevolgd?
Ik zou je kunnen volgen als ik een rookwolk aan de andere kant van het bos zag,
maar je leidt me nergens heen!
Je doel zit reeds te diep in je verborgen waardoor je zelf problemen krijgt
het je terug voor ogen te halen. Ik begin niet meer aan eindeloze reizen,
ze putten je enkel uit en je krijgt nooit wat je er uiteindelijk van verwacht.
