Elisa II

Time to talk there isn’t, and silence doesn’t haunt like before
The sky is changing colors, and the water is rolling past my eyes
Elisa, try to understand, don’t walk out of that door.
How I’d like to lay down next to you on the soft green grass
I’d stroke your hair, I’d read you 19th century poetry
But where once was grass, now is snow, and you’d freeze if I did.
Now we look up to the sky, trying, but our attempts dying
Expecting our everything to return to us, so it seems
My eyes wander off back to the sea, you look at me, sighing
Far away now, but our heads still filled with our innocent dreams.
Softly our words, not spoken, sink deep beneath the sand
The mist is back, and the cool wind is whistling ‘round our ears
I look at you, I search for your hand
Now there’s nothing but tears.

Tijd is er niet om te praten, en de stilte grijpt me niet langer aan
De lucht bekent kleur, en het water druipt me langs de wangen
Ik vraag me af, Elisa, of we mekaar ooit terug zullen verstaan.
Wat zou ik nu graag naast je liggen in het natte gras
Je haar strelend, voorlezend uit een bloemlezing lofdichten
Maar daar ligt nu sneeuw, en je zou bevriezen als ik het je las.
Hier zitten we dan, kijkend, onze dagen slijtend
Denk je dan echt dat alles terug naar je toe zal komen?
Ik staar maar wat voor me uit, jij kijkt me aan, verwijtend
Verreweg de ideale plaats om er weg te dromen.
Stilletjes zinken onze woorden diep in het zand
De mist is terug en de kille wind fluit ons rond de oren
Ik kijk je aan, ik grijp naar je hand
Niemand kan ons nu nog horen.

For I, 10/12